Afiadores polo Mundo

Para relatarmos as vivencias vitais dos nosos pais, nais, avós e avoas, eses herois da nosa Emigración...
sbaezagarr
Socio/a
Socio/a
Mensagens: 684
Registado: sexta, 04 mar 2005, 00:00

Afiadores polo Mundo

Mensagempor sbaezagarr » segunda, 21 ago 2006, 08:17

Enrique Rodríguez desde Panamá, respondió el día 12/07/01 a la lista Fillos-L:Gracias Marcia, tan tan gentil como siempre.

Estoy procurando obtener información del barallete.
En especial, ya que Yvette Fuentes está muy interesada en este aspecto.

He encontrado algunas crónicas de viejos afiadores que les compartiré pronto, donde uno contaba como no eran profetas en su tierra, como en la tierra Orensana se les miraba con un deje de desdén, mientras en el resto de España y en América eran muy bien recibidos por la población.

También quiero introducir el tema de los canteiros (picapedreiros), ellos también desarrollaron una jerga propia para comunicarse, como el barallete de los afiadores.

Creo que hay tema para largo, lo que pasa que con esto de las vacaciones del verano del hemisferio norte..........ha dejado la lista un poco mortecina.
Voy a esperar que pase el verano y la lista recobre su "furor" normal cuando todos sus "pesos pesados" estén conectados.

Unha aperta con todo meu corazao

Dr. Enrique Rodríguez Alvarez
desde las riberas del canal de Panamá................con mucha morriña por Orense
Última edição por sbaezagarr em sábado, 08 nov 2014, 21:38, editado 1 vez no total.

sbaezagarr
Socio/a
Socio/a
Mensagens: 684
Registado: sexta, 04 mar 2005, 00:00

Afiadores polo Mundo

Mensagempor sbaezagarr » quarta, 25 out 2006, 05:27

Marcia Dieguez desde Brasil, envió este mensaje el día 13/07/01 a la lista Fillos-L:Afiadores

Enrique ainda ontem estive na biblioteca de nosso Centro Español e se quizeres, posso transcrever uma serie de palavras en Barallete com a tradução para o español.

O amigo Franklin traduzio meu testo sobre a viagem de meus bisavós para o galego e amei. Si soubesse escrever em galego o teria feito e não em portugues.

Em galego a historia tomou força. Obrigada amigo Franklin mi paisano de Vilardevos. Segue o testo en Galego

A viaxe

A viaxe foi un verdadeiro pesadelo. O barco saíu de Vigo en 20 de decembro de 1894 nun inverno rigoroso onde a neve chegaba ata a altura da cintura; mas no medio do Oceano o calor foi aumentando echegaron en pleno verán brasileiro. Só as roupas non eran apropiadas para o clima.

A comida era pouca para tantos días; auga para bañar nin pensar. O suor corría por todo o corpo e eles procuraban oconvés para un pouco de ar, mas cando descubertos, eran logo mandados para a 3ª clase do barco onde eran seus lugares.

Para durmir tiña unha "padiola" que era dividida entre eles; alguns durmían en esteiras polo chan e servíanse dos pés do compañeiro como traveseiros.

O balanzo do barco causaba náuseas e as crianzas adoecían e moitos viñan a falecer e eran xogados ao mar. O oceano parecía non ter fin e coa falta de vento o barco ficou varios días a deriva. A saudade de casa era inevitábel e o arrepentimento comeza a tomar conta de alguns.

A famosa "Morriña" (saudades da terra) esta presente e vai lles acompañar por toda a vida. Non hai emigrante galego por mais ben sucedido que sexa, que non traga no corazón a saudades de súa aldea.

Dos campos verdes, do cheiro da terra mollada, dos animais soltos no pasto, das festas das colleitas, do cheiro do pan quentiño asado no forno comunitario, do sabor do viño non encontrado igual en ningun lugar, da conversa xogada fora xunto ao fogo nas noites enluvadas, das historias das meigas que voaban co súas vasoiras por sobre a aldea en noite de lúa chea, contadas polos vellos.
Falaban iso para asustar os namorados que aproveitaban a luz da lúa para encontrarse escondidos nos campos.

Un dos grandes acontecementos das aldeas, era cando eles trocaban o revestimento de palla de millo das rúas; facían iso para que a chuvia non fixese lama, trocaban a palla vella e xa mollada por unha noviña e despois dale festa.
Os xoves rolavan na palla, dunha punta a outra da rúa encanto o viño e a música corrían soltos. Despois de 9 meses nacían moitos "fillos da palla".

Todo iso xa era recordado co saudades na longatravesía. Ata mesmo o inverno rigoroso era lembrado co nostalxia, a casa aquecida polo fogo da leña que queimaba sen parar, o cheiro dos chourizos e presuntos defumando na fumaza daquel fogo que ardía ata chegar a primavera.

Pasaban o tempo recordando a aldea, cantando súas músicas e a veces atabailando seus ritmos tradicionais, a pesar das dificultades a alegría sempre era parte desa xente.
Despois de 56 días aportan na cidade de Santos, em 15 de febreiro de 1895.

Marcia Dieguez


Voltar para “Historias da nosa emigración”

Quem está ligado:

Utilizadores neste fórum: Nenhum utilizador registado e 1 visitante