"Querido Tomás" Xosé Neira Vilas

Para comentar libros galegos e falar de autores, clásicos e modernos.
sbaezagarr
Socio/a
Socio/a
Mensagens: 684
Registado: sexta, 04 mar 2005, 00:00

"Querido Tomás" Xosé Neira Vilas

Mensagempor sbaezagarr » sábado, 25 ago 2007, 06:25

Mónica Suárez Groba desde Buenos Aires, envió este mensaje el día 24/10/01 a la lista Fillos-L:"QUERIDO TOMÁS" por Xosé Neira Vilas

"Querido Tomás, escriboche dende o exilio desta aldea, xa ves, dende anos non se sabe nada de ti, e eu, aqui, cos nenos que enchen os dias na aula, e na casa a gata. Pero os anos chegan, Tomás, e as lembranzas avivecen na alma, e ti estas e permaneces, e enches as horas de lecer, que agora nas vacacions de veran asáltanme e cóllenme ausente, con toda a nosa vida, que foi e xa non sera. Non sabemos se estás vivo ou morto. Eu, polo que ves, percorro o lugar dos defuntos pendurada a ti, e son a portadora dos nosos soños e do noso tempo, que xa vai indo, e sinto as ausencias de Suriña, de papá, e mira que o intentaches todo por quedares nesta terra, buscando o negro mineral, vendendo pemento, herbas, rompendo o lombo, partindo a alma, Tomás. E sempre tiveches ese aquel de aventureiro, de interesarte polos mapas, polo que dicía a radio, por prepararte, Tomás, e o ignorante do teu pai, botouche ó lume un dos cadernos do curso de contabilidade a distancia. Botáronte, meu amor, botáronte, e eu fiquei co corpo dado a volta, coa túa ausencia de non recibir nin tan sequera dúas letras. E no corenta e cinco tiñamos as esperanzas de que a fin do fascismo e do nazismo nos trouxes en mellores tempos, e eu, pasando os días feirados no Santiago de curas e monxas, nese Santiago escuro no que che escribía, meu amor, e agardaba polas fins de semana, para ir no coche de liña, e logo renacía, cando te vía na parada, agardándome.

Tomás...non teño máis cá túa lembranza, o teu corpo sobre min, e o acedo das despedidas, cando subíramos na casca de noz, e logo dixeras que marchabas, e pensei morrer, e marchaches, e morrín por dentro, e os días ennegrecían a ausencia, e aínda tiven un mozo lampantín, que case caso con el, Fernando, pero decateime a tempo da clase de persoa que era, un fresco, Tomás, e entón a dor e o pensamento en ti fusionáronse só nun e sentín como nunca podería amar a ninguén máis. Durante o curso estou entretida, pero as vacacións fanse eternas. E son a mestra, por iso os veciños non rosman tanto diante de min, aínda que ás agochadas dirán o que queiran, e xa estou nunha idade de vestir santos, miña vida, aínda que o único que visto é este amor permanente que enche os meus días dunha luz dorida, e agardo, querido Tomás, agardo, coa ollada no río, dende a ponte, o que nunca será, agárdote a ti xunto co meu inverno.
Quérete.

Sara

*****************************************
Quería compartir con todos, este texto que encontré de Neira Vilas...
Un bico dende Bos Aires,
Mónica B. Suárez Groba
Neta da parroquia de Guláns, Ponteareas, Pontevedra

bershky
Mensagens: 465
Registado: quarta, 18 jan 2006, 10:39

"Querido Tomás" Xosé Neira Vilas

Mensagempor bershky » domingo, 26 ago 2007, 08:16

   
 





   
   Coitadiña Sara... pendurada das lembranzas dun apaixonado e tolo querer. E logo din que o amor è como vento?

E que foi do Tomás? Ninguén sabe, se algunha vez lle respondeo a desventurada Sara?

bershky
Mensagens: 465
Registado: quarta, 18 jan 2006, 10:39

"Querido Tomás" Xosé Neira Vilas

Mensagempor bershky » domingo, 26 ago 2007, 19:03

   
   







  
  Un fragmento máis do libro "Querido Tomás" Xosé Neira Vilas


Agora vexo ben o azul de alá endiante, onde o río dá a volta darredor do penedo. Vexo como se espalla ese rachón de ceo, esa guichola cinguida polas nubes viaxeiras. Tantos anos aquí, nesta aldea mortiza, dando por ollado e sabido cánto hai, hastra que caio na conta de que nada conozo. Todo é vello e novo ó mesmo tempo. Todo está e non está. E eu ando a beliscarme pra saber de min, pra ter a seguranza de que son e de que estou. Dende que se me deu por traguer as miñas cavilacións aquí, á orela da ponte, véxolle un novo anchor ó mundo e avivecen en min, en mestura de anduriña e toupa, uns degaros tolos de fuxir e un sono de pedra vella que se afunde maina e silandeira no miolo da terra.

O río sigue no seu, coma fai catro ou cinco ou cen mil anos. Sigue rolando, moendo o tempo e luindo pelouros con feroce teimosía; badúa, ruxe, agurgulla en escumas, fura nas raiceiras, e eu vexo nel a vida, o alento de cada hora dándolle feitío á eternidade, e síntome cativa no arrimo desta orela, destas pedras carricentas postas polo xenio andeiro dos romanos.

E a xente qué dirá, qué dirán os que pasan e me ven aquí unha tardiña e outra, cos ollos pousados na auga e no verdume dos árbores e da erba do resío. Qué pensarán desta muller, desta mestra solteira, corentesete anos cumpridos, solteira e soia, que remoi lembranzas e dalle ó beo do tempo matinando que as semáns do vrao non dan pasado e mellor fora que non houbese vacacións. Ou talvez non pensen nada, boas tardes tenga usté e acabouse, cumprido de rotineira, pois cadaquén anda no seu e non é pouco. Son eu quen maxina todo esto porque non teño outra urxencia que me abure, nin home pra atender e querer, coitada, nin vaca bruando, nin millo que apodreza, e avíome o mellor que podo, limpo a casa, poño en axeito as bonecas e sallo, cansa das paredes que me atafegan, e de «Chicha», a gata, e dos cazolos de cada día. Así vou mirrando, por fora e por dentro, voume ensumindo a por de cavilacións e de lembranzas, en renques de horas igoales e valdeiras, pedra que moi, rebola que achanza, e por veces teño ganas de sairme da carrileira e facer algo novo, algo que estoure e crebe as leis da boa crianza, do sorriso que acocha unha moura procesión de por dentro; algo que pode ser vivir cun home porque me peta, ou guindarme da ponte embaixo. iCalquera cousa! Pero vese que non podo, non, áchome coutada por lonxanos adibales que me non deixan sair do rego herdado... E agora choro, coitada, mentras a noite foi caindo sobre o canto das arráns e o ir e vir dos morcegos; choro e sinto noxo e acedume a causa de lle ter dado ó sarillo de tales ideas no maxín, todo porque me botei a pensar nos rapaces, deses nenos que se alonxaron de min por unha tempada anque siguen na aldea, vrao nemigo e soedoso. Voltarán en setembre á miña pobre escola, co rechoucheo de sempre, e outra vez serei aboa e nai de todos eles, e algúns non han de vir por teren cumprido os catorce anos, pero a vida sigue e terei darredor a uns cantos pequerrechos, noviños, de a e i o u por primeira vez.


Voltar para “Literatura galega”

Quem está ligado:

Utilizadores neste fórum: Nenhum utilizador registado e 4 visitantes